جلال الدین محمد بلخی

جلالالدین محمد بلخی (۶ ربیعالاول ۶۰۴ – ۵ جمادیالثانی ۶۷۲ هجری قمری) معروف به مولوی، مولانا و رومی شاعر فارسیگوی ایرانی است. نام کامل وی «محمد بن محمد بن حسین حسینی خطیبی بکری بلخی» بوده و در دوران حیات به القاب «جلالالدین»، «خداوندگار» و «مولانا خداوندگار» نامیده میشدهاست. در قرنهای بعد (ظاهراً از قرن ۹) القاب «مولوی»، «مولانا»، «مولوی رومی» و «ملای رومی» برای وی به کار رفتهاست و از برخی از اشعارش تخلص او را «خاموش» و «خَموش» و «خامُش» دانستهاند. زبان مادری وی پارسی بودهاست.

جلالالدین محمد بلخی
زادهٔ	۱۵ مهر ۵۸۶ هجری خورشیدی بله یا وخش
درگذشت	۴ دی ۶۵۲ هجری خورشیدی قونیه
محل زندگی	ایران ،[افغانستان ، تاجیکستان، و ترکیه کنونی
پیشه	شاعر و صوفی
آثار	مثنوی معنوی دیوان شمس فیه ما فیه مکتوبات مجالس سبه
سبک	مثنوی- رباعی- غزل- نثر
عنوان	مولانا مولوی خَمُش
دین	اسلام سنی
مذهب	حنفی، ماتریدی
مکتب	تصوف

نفوذ مولوی فراتر از مرزهای ملی و تقسیمات قومی است. ایرانیان، افغان ها، تاجیک ها، ترکیه ای ها، یونانیان، دیگر مسلمانان آسیای میانه و مسلمانان جنوب شرق آسیا در مدت هفت قرن گذشته به شدت از میراث معنوی رومی تأثیر گرفتهاند. اشعار او بهطور گستردهای به بسیاری از زبانهای جهان ترجمه شدهاست. ترجمهٔ سرودههای مولوی که با نام رومی در غرب شناسایی شده بهعنوان «محبوبترین» و «پرفروشترین» شاعر در ایالات متحدهٔ آمریکا شناخته میشود.

بیشتر آثار مولوی به زبان فارسی سروده شدهاست، اما در اشعارش بهندرت از ترکی، عربی و کاپادویسه ای یونانی نیز استفاده کردهاست.مثنوی معنوی او که در قونیه تصنیف شدهاست یکی از عالیترین اشعار زبان فارسی بهشمار میرود.آثار او بهطور گسترده در سراسر ایران بزرگ خوانده میشود و ترجمهٔ آثار او در ترکیه، آذربایجان، ایالات متحده، و جنوب آسیا بسیار پرطرفدار و محبوب هستند.

جلال الدین محمد مولوی...